Wpływ objętości szpitala na przeżycie po resekcji na raka płuc ad 5

Innymi słowy, wyniki te nie są zgodne z hipotezą, że różnice w częstości powikłań są głównym wyjaśnieniem związku między objętością a przeżyciem. Dyskusja
Okazało się, że współczynnik przeżycia w ciągu pięciu lat był wyższy o 11 punktów procentowych (44 procent względem 33 procent) wśród pacjentów, którzy zostali poddani resekcji raka płuca w szpitalach o największej liczbie takich zabiegów niż w szpitalach o najniższym poziomie kłęby. Co więcej, niezależnie od liczby zabiegów, wskaźnik przeżycia był lepszy wśród pacjentów, którzy prowadzili operacje w szpitalach klinicznych, a nie w szpitalach, chociaż to stwierdzenie nie wprawiło w zakłopotanie zależności między objętością a wynikiem.
Poważne powikłania pooperacyjne wystąpiły w szpitalach o najniższym wolumenie dwa razy częściej niż w grupach o największym wolumenie (44 procent vs 20 procent). Wydawało się prawdopodobne, że te wyższe wskaźniki powikłań mogą tłumaczyć związek między objętością procedur w szpitalu a długotrwałym przeżyciem. Jednak komplikacje, które zidentyfikowaliśmy w plikach Medicare, tylko częściowo wyjaśniły związek między wysokim poziomem a wyższym wskaźnikiem całkowitego przeżycia. To, czy pojawiłby się wyraźniejszy obraz, gdybyśmy dysponowali pełniejszą dokumentacją zdarzeń pooperacyjnych (takich, jakie można uzyskać poprzez przegląd wykresów pacjentów) pozostaje kwestią otwartą.
Nasze badanie ma inne ograniczenia ze względu na niekompletność danych dotyczących szpitali i pacjentów objętych NIS, Medicare i bazy danych SEER. Szpitale uwzględnione w NIS z 1997 r. Charakteryzują się po prostu nauczaniem lub nienauczeniem, opierając się na złożonym systemie istniejących struktur organizacyjnych. Dane z 1997 roku mogą mieć również ograniczone znaczenie dla pacjentów, którzy weszli do kohorty we wcześniejszych latach naszego badania. Niepełne dane na temat leczenia adjuwantowego i błędnie zakodowane dane dotyczące współistniejących chorób (zarówno potencjalne problemy z zapisami Medicare) są również przedmiotem troski. Brak danych dotyczących leczenia adiuwantowego nie powinien jednak wpłynąć na nasze wyniki z dwóch powodów. Po pierwsze, badania z randomizacją nie wykazały stałej korzyści w zakresie przeżycia u pacjentów z I lub II stadium choroby – kategoria obejmująca 89 procent pacjentów w naszym badaniu. 30,30 Po drugie, w osobnej analizie pacjentów z wczesnym stadium choroby , wyniki były podobne do tych w kohorcie jako całości (dane nie pokazane) .32
Jeśli chodzi o błędne kodowanie lub niekompletne kodowanie współistniejących stanów, 33 nie było zauważalnych różnic między grupami pacjentów pod względem cech, które mierzyliśmy (Tabela 2), co zmniejsza prawdopodobieństwo, że nieobserwowane różnice w tych czynnikach są ważnym źródłem uprzedzeń. Informacje dotyczące inscenizacji w bazie danych SEER mogą również wpłynąć na nasze wyniki, zwłaszcza, że pobieranie próbek węzłów chłonnych śródpiersia może być dokładniejsze w szpitalach z dużą ilością procedur niż w przypadku małych objętości. Jednak wśród pacjentów z chorobą stopnia IA (T1N0M0), którzy przeszli lobektomię (17 procent kohorty), stosunek między objętością procedur a pięcioletnim czasem przeżycia był taki sam jak w całej kohorcie (dane nie pokazane )
[podobne: odruch ze ścięgna achillesa, dermatofitoza, domaszkowice ]
[przypisy: odruch ze ścięgna achillesa, fascynujący świat nauki i technologii platforma, domaszkowice ]