Kliniczne spektrum rodzinnej migreny hemiplegicznej związanej z mutacjami w neuronalnym kanale wapniowym ad 5

Najczęstszym czynnikiem wyzwalającym był stres emocjonalny, a drugi najczęstszy uraz głowy. Dziewięć procent osób dotkniętych hemiplegiczną migreną zgłosiło ataki migreny z niehemiplegiczną aurą, a 23 procent miało ataki migreny bez aury. Wreszcie, stałe objawy móżdżkowe stwierdzono u 62 ze 104 pacjentów z mutacjami, którzy mieli ataki migreny hemiplegicznej, z których wszyscy byli członkami rodzin z objawami móżdżku. Żaden z badanych nie miał stałych objawów motorycznych, czuciowych, językowych lub wzrokowych.
Fenotyp 13 osobników z mutacjami, ale bez ataków migreny hemiplegicznej
Trzynaście osób z mutacjami w CACNA1A nie miało ataków migreny hemiplegicznej. Należały do sześciu niespokrewnionych rodzin i miały sześć różnych mutacji (Tabela 1). Ich średnia wieku wynosiła 36,5 . 16 lat (zakres od 15 do 65). Dwie nie miały żadnych objawów. Pięć osób cierpiało na migrenę z niehemiplegiczną aurą i migrenę bez aury, zgodnie z kryteriami Międzynarodowego Towarzystwa Chorych na Ból głowy. Jeden miał nawracające bóle głowy z utratą przytomności. U trzech pacjentów wystąpiły pojedyncze przejściowe epizody o nieznanym znaczeniu klinicznym, które charakteryzowały się dyzartrią, jednostronną parestezją i dezorientacją z gorączką. Ponadto sześciu z tych pacjentów miało stałe objawy neurologiczne (oczopląs i ataksja).
Charakterystyka stałych znaków neurologicznych
Badanie neurologiczne wykonano u 105 ze 117 osób z mutacjami. Stałe objawy neurologiczne obserwowano u 68 osób, z których 62 miało również napady migreny hemiplegicznej; obejmowały one pacjentów i 2 oraz 66 członków rodzin dotkniętych hemiplegiczną migreną ze znakami móżdżku (tabela i tabela 2). Najczęstszym objawem był oczopląs, który obserwowano u 47 osób. Ataksja chodu była drugim najczęstszym objawem (u 36 osób) i wiązała się z ataksją kończyn u 27 osób, oczopląsem w 19 i dyzartrią u 9 (ryc. 2). Średni wiek pacjentów z trwałymi objawami neurologicznymi wynosił 40 . 18 lat (zakres od 11 do 78). Sześciu osób z ataksją nigdy nie miało ataków migreny hemiplegicznej; dwóch z tych osób, które miały 18 i 61 lat, wyizolowało ataksję bez historii migreny. Nasilenie ataksji wzrastało wraz z wiekiem i powodowało zaburzenia chodu u wszystkich dziewięciu chorych, którzy ukończyli 50. rok życia, ale żaden z nich nie wymagał wózka inwalidzkiego. Częstość występowania ciężkich ataków była podobna u osób z ataksją i bez niej, którzy dzielili daną mutację (1,51 vs. 1,50 na rok). Wreszcie, wczesne wystąpienie drżenia postawy występowało u sześciu osób z rodziny 10 (ryc. 2). To drżenie dotyczy obu rąk, ale nie głowy ani głosu.
Korelacje między genotypem a fenotypem
Mutacje zidentyfikowane w rodzinach dotkniętych hemiplegiczną migreną z objawami móżdżku oraz u osób z sporadyczną hemiplegiczną migreną ze stałymi oznakami móżdżku, były nawracające i, z wyjątkiem R1668W, różniły się od tych zidentyfikowanych w rodzinach dotkniętych czystą hemiplegiczną migreną. Sześć mutacji (R583Q, T666M, D715E, Y1385C, R1668W i W1684R) stwierdzono w rodzinach dotkniętych hemiplegiczną migreną z objawami móżdżku oraz u osobników ze sporadycznymi przypadkami hemiplegicznej migreny z objawami móżdżku; 83 procent badanych osób, u których wystąpiły te mutacje, miało oczopląs, ataksję lub oba
[przypisy: abirateron, descendencja, terapia germinalna ]
[hasła pokrewne: ból w górnej części klatki piersiowej, wiązki kolateralne, komórki gruczołowe ]