Kliniczne postępowanie z rakiem jajnika

Nabłonkowy rak jajnika, drugi najczęstszy nowotwór układu żeńskiego narządów płciowych, stanowi 5 procent przypadków raka u kobiet. W Stanach Zjednoczonych w tym roku zostanie zdiagnozowanych 23 400 nowych przypadków, a 13 900 kobiet dotkniętych tą chorobą umrze. Pięcioletnia przeżywalność wynosi ogólnie 50 procent, 95 procent pacjentów z chorobą miejscową, 79 procent u osób z regionalną chorobą i 28 procent u osób z odległymi chorobami. Kliniczne leczenie raka jajnika syntetyzuje obszerną literaturę w celu systematycznego opisywania oceny i leczenia raka jajnika. Tematy omawiane są w kontekście wiarygodnej historii przypadku, która angażuje czytelników, ponieważ opisano strategie leczenia oparte na dowodach. Wypunktowane kluczowe punkty wzmacniają proces uczenia się. Książka rozpoczyna się opisem odpowiedniej przedoperacyjnej oceny kobiety z masą miednicy. U kobiet po menopauzie połączenie podwyższonego poziomu CA-125 w surowicy (powyżej 35 U na mililitr) i podejrzane ustalenia dotyczące ultrasonografii jest wysoce predykcyjne dla raka jajnika, ale te same wyniki często wskazują na łagodne warunki u młodszych kobiet. Badania specjalistyczne (tomografia komputerowa, lewatywa barowa i kolonoskopia) powinny być wykonywane tylko wtedy, gdy są wskazane. Kiedy uważa się, że rak jajnika jest prawdopodobny, zaleca się konsultację ze specjalistą, który ma wiedzę na temat obecnych metod postępowania operacyjnego.
Znaczenie właściwego zarządzania operacyjnego jest wielokrotnie podkreślane. Pełne stopniowanie chirurgiczne obejmuje, co najmniej, badania cytologiczne, biopsje otrzewnowe i poddzielne oraz regionalną limfadenektomię, ponieważ przerzuty mikroskopowe występują u 20 procent pacjentów z chorobą, która wydaje się być stadium I. Gdy stwierdza się zmiany o niskim stopniu złośliwości, chemioterapia jest niepotrzebne dla pacjentów z chorobą stopnia I, a wskaźnik przeżycia jest doskonały, pod warunkiem, że chirurgiczna ocena stopnia zaawansowania jest zakończona; zachowanie funkcji rozrodczej jest wykonalne, po zakończeniu obserwacji i ostatecznej operacji po zakończeniu rodzicielstwa. W porównaniu z laparotomią, laparoskopia prowadzi do większego stopnia pęknięcia jajników i wiąże się z większą liczbą nawrotów w miejscu wstawienia trokaru; laparoskopię nadal uważa się za eksperymentalną.
W przypadku pacjentów z chorobą przerzutową dwa czynniki najprawdopodobniej wpływające na przeżycie to stopień cytoredukcji i chemosensitivity. Ilekroć jest to wykonalne, należy usunąć cały widoczny guz, ponieważ prawdopodobieństwo przeżycia ulega poprawie, gdy guz resztkowy jest mniejszy niż cm. Chociaż autorzy przedstawiają przekonujący argument za agresywną cytoredukcją, mniej agresywna operacja jest odpowiednia, jeśli podczas radykalnej chirurgii i istotnych współistniejących chorób pozostanie obrzęk. Po dwóch lub trzech cyklach chemioterapii, cytoredukcja przedziałowa jest realną alternatywą i najwyraźniej prowadzi do wskaźników przeżycia podobnych do uzyskanych przy agresywnej początkowej resekcji guza, chociaż musi to być potwierdzone w prospektywnych badaniach klinicznych. Sześć cykli taksanu w połączeniu z terapią opartą na platynie jest obecnie standardem. Z powodu poprawionego wskaźnika terapeutycznego, karboplatyna prawdopodobnie zastąpi cisplatynę
[przypisy: wiązki kolateralne, izoniazyd, abirateron ]
[hasła pokrewne: lepkość krwi, atonia żołądka, odruch ścięgna achillesa ]