Dark Remedy: Wpływ talidomidu i jego odrodzenie jako medycyny witalnej

Niektóre leki stały się powszechnie używanymi nazwami – penicylina, insulina, aspiryna. Większość z nich jest znana – w istocie czczona – jako lifesavers. Talidomid również należy do kategorii dobrze znanych leków, ale z zupełnie innego powodu. Jako lekarstwo, które zostało okaleczone, a nie zbawione, miało okropne skutki na nienarodzonym dziecku, które czynią go obiektem przerażenia i przerażenia. Talidomid pojawił się pod koniec lat 50. XX wieku – dekadę optymizmu co do terapii, napędzaną w dużej mierze przez sukces penicyliny podczas II wojny światowej. Powojenne zachodnie społeczeństwo było w zasadzie w zgodzie z wielkimi chorobami zakaźnymi, dzięki szczepionkom i antysurowicom, a nowe antybiotyki radykalnie zmniejszyły zagrożenia związane z codziennym życiem. Opracowywano leki na choroby serca, choroby nerek, problemy neurologiczne i dolegliwości skórne. Pojawienie się chlorpromazyny we wczesnych latach pięćdziesiątych zrewolucjonizowało leczenie zaburzeń psychicznych, a w latach 60. każdy aspekt życia stawał się farmaceutyczny , jak Rolling Stones tak ostro rozpoznawali w Mother s Little Helper .
Pigułki dla chorych doprowadziły do pigułek do studni; około miliona ludzi w Wielkiej Brytanii było uważanych za przyjmujących środki uspokajające codziennie w połowie lat 50. XX wieku, a na 7 osób w Stanach Zjednoczonych uważano za przyjmujących barbiturany. Na ten wysoce obciążony i lukratywny rynek medyczny pojawił się nowy środek uspokajający w 1956 roku. Pierwotnie wytwarzany i dystrybuowany w Europie kontynentalnej przez niemiecką firmę Chemie Grünenthal, talidomid był licencjonowany i sprzedawany w Wielkiej Brytanii i Brytyjskiej Wspólnocie przez firmę Distillers Company.
Testy laboratoryjne wykazały, że lek był zadziwiająco bezpieczny , ponieważ niemożliwe było znalezienie dawki wystarczająco wysokiej, aby zabić szczura. Testy kliniczne w Niemczech były skąpe – paczki pigułek rozdawanych pracownikom, próbki przekazywane lokalnym lekarzom – konsekwencja, konkludują Stephens i Brynner, o nieczułości medycznej wystawionej przez Trzecią Rzeszę i zniekształconego poglądu, który wciąż panował nad akceptowalnością różnych praktyki testowe. Ze względu na niską toksyczność lek był sprzedawany otwarcie, bez recepty i był mocno promowany jako najbezpieczniejszy środek uspokajający na rynku.
Pierwsze dziecko z wadami rozwojowymi urodziło się w Boże Narodzenie 1956 roku, zanim lek wszedł na rynek; była córką pracownika Chemie Grünenthal, który dał ciężarnej żonie kilka darmowych tabletek. W ciągu następnych kilku lat położnicy w Niemczech odnotowali więcej rzadkich nieprawidłowości u noworodków, zwłaszcza stan czworokomórkowy (dosłownie kończyny czterech pieczęci ) – stan, w którym ręce i nogi dziecka zostały skrócone do tego stopnia, że ręce i stopy były często przymocowane bezpośrednio do tułowia. W tym samym czasie lekarze i neurolodzy zgłaszali zwiększoną częstość występowania zapalenia nerwu obwodowego u dorosłych pacjentów przyjmujących leki uspokajające. Związek między tymi przypadkami a zastosowaniem talidomidu nie był jednak jeszcze jasny.
To było w Australii w 1960 roku, że położnik William McBride przepisał lek dla kobiet cierpiących na poranne mdłości, a następnie, miesiące później, gdy wydał pierwszych australijskich dzieci z wadami rozwojowymi, podejrzewał związek przyczynowy
[patrz też: enzalutamid, ortodentica, descendencja ]
[przypisy: ból w górnej części klatki piersiowej, wiązki kolateralne, komórki gruczołowe ]