Bezpieczeństwo i skuteczność rekombinowanej ludzkiej A-galaktozydazy A Terapia zastępcza w chorobie Fabryego ad 6

Liczba pacjentów z wynikiem 0 na histologiczną analizę mikronaczyniowych kapilarnych depozytów śródbłonkowych globotriazyloceramidu w próbkach biopsyjnych po 20 tygodniach podwójnie ślepej kuracji i 6 miesięcy leczenia metodą otwartej etykiety rekombinowaną .-galaktozydazą A. Wszystkie 58 pacjentów włączono do otwartego badania. Po sześciu miesiącach leczenia rekombinowaną .-galaktozydazą A, 98 procent pacjentów, u których wykonano biopsję w tym czasie (42 z 43) miało wynik 0 na histologiczną analizę mikronaczyniowych złogów śródbłonka globotriaozyloceramidu w próbkach nerki, 96 procent (45 z 47) miał takie wyniki dla próbek skóry, a 75 procent (24 z 32) miało takie wyniki dla próbek serca (tabela 3). Wyniki były podobne, gdy analiza obejmowała tylko pacjentów, którzy przeszli od placebo do rekombinowanej .-galaktozydazy A: odpowiednio 100%, 96% i 67%. U 95 procent pacjentów, którzy mieli biopsję podczas otwartego badania i którzy otrzymali rekombinowaną .-galaktozydazę A podczas podwójnie ślepej próby, wyniki leczenia nerkowego utrzymywały się lub dalej spadały po sześciu miesiącach leczenia metodą otwartej próby. Ponadto czynność nerek, mierzona za pomocą wskaźnika filtracji kłębuszkowej, nie zmieniła się zasadniczo od linii podstawowej w żadnej grupie po 20-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą (P = 0,19) lub po sześciu miesiącach leczenia metodą otwartej próby (P = 0,81). Bezpieczeństwo
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia niepożądane, które wystąpiły u co najmniej 10 procent pacjentów w rekombinowanej grupie .-galaktozydazy A podczas badania metodą podwójnie ślepej próby. Nie obserwowano żadnych znaczących zmian w stosunku do linii podstawowej w echokardiogramach, elektrokardiogramach ani innych ocen bezpieczeństwa w żadnej z grup po 20-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą lub po sześciu miesiącach otwartego badania. Napary były ogólnie dobrze tolerowane. Rygory i gorączka były jedynymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z leczeniem, które występowały istotnie częściej w grupie rekombinowanej .-galaktozydazy A niż w grupie placebo podczas podwójnie ślepej próby (P = 0,004) (Tabela 4). Chociaż nie uznano go za związany z rekombinowaną terapią .-galaktozydazą A, ból szkieletowy był jedynym innym niepożądanym zdarzeniem, które występowało częściej u pacjentów leczonych enzymatycznie w trakcie podwójnie ślepej próby (P = 0,02). Przemijające łagodne lub umiarkowane reakcje związane z infuzją wystąpiły u 59 procent pacjentów (34 z 58) podczas leczenia metodą podwójnie ślepej próby lub metodą otwartej próby. Zmniejszenie szybkości infuzji, podawanie leków zapobiegawczych lub obu środków kontrolowało te reakcje. Pojedynczy pacjent miał pozytywny test skórny na rekombinowaną .-galaktozydazę A po swoim ósmym wlewie podczas otwartego badania i leczenie przerwano.
Serokonwersja IgG wystąpiła u 51 z 58 pacjentów, którzy podczas badania otrzymali rekombinowaną .-galaktozydazę A (88 procent). Serokonwersja nie miała wpływu na punkty końcowe skuteczności pierwotnej lub wtórnej. Na przykład rozkład wyników dla próbek nerek (0, a nie 0) nie różnił się istotnie między pacjentami, którzy zrobili serokonwersję a tymi, którzy jej nie otrzymali. Ponadto, 8 z 29 pacjentów w pierwotnej rekombinowanej grupie .-galaktozydazy A, którzy mieli wyniki w skali nerek po 20 tygodniu mieli obniżenie swoich wyników do 0 podczas otwartego badania
[przypisy: odruch ze ścięgna achillesa, badanie eksploracyjne, izoniazyd ]
[patrz też: włoski wydzielnicze, komórki przepustowe, odczynnik millona ]